Anorexia Nervosa is een eetstoornis. Dit is niet hetzelfde al een eetprobleem. Om duidelijk te maken kun je de onderstaande voorbeelden lezen. Beide voorbeelden zijn letterlijk overgenomen uit Klinische psychologie. Theorieën en Psychopathologie - H.T. van der Molen, S. Perreijn en M.A. van den Hout.

Eetprobleem
"Alexa van Zwammerdam is een 23-jarige secretaresse die met haar vriend (29) samenwoont. Ze maakt een opgewekte en verzorgde indruk, kleedt zich goed en ziet er aantrekkelijk uit. Ondanks haar normale gewicht (zij weegt 61 kilo bij een lengte van 1.65 meter) vindt Alexa zichzelf te dik. Ze is zich voortdurend bewust van haar figuur en haar streefgewicht is 56 kilo. Elke ochtend neemt ze zichzelf voor om 'vandaag gezond en niet zo veel' te eten. Alexa kan zich lang niet altijd aan haar eigen eetregels houden, waardoor ze zich vaak schuldig voelt als ze weer eens 'ongezond' of 'te veel' gegeten heeft. Desondanks belemmeren de zorgen haar nauwelijks in haar dagelijkse leven; ze functioneert goed, is gezond en heeft over het algemeen een vrolijk karakter."

Eetstoornis: Anorexia Nervosa
"De ouders van Chantal Rademakers maken zich zorgen om hun dochter en melden zich voor een gesprek bij de psycholoog. Chantal is nu 19 jaar en haar ouders vermoeden dat zij een ernstig eetprobleem heeft. Chantal wilde niet mee naar de psycholoog, want volgens haar is er niets aan de hand. Mevrouw Rademakers vertelt dat Chantal al sinds haar zestiende 'gek doet met eten'. Eerst had mevrouw Rademakers helemaal niets in de gaten: Chantal at nooit veel, maar wel voldoende en toch werd ze steeds magerder. Toen Chantal 17 jaar was, woog zij nog maar 46 kilo (bij een lengte van 1 meter 74; voorheen woog ze nog 66 kilo). Chantal bleef ontkennen dat er iets aan de hand was. Ze zag eruit als een skelet, haar handen waren altijd koud en blauw en haar gezicht en rug waren bedekt met een laagje donshaar. Ook menstrueerde ze niet meer.
Vreemd genoeg werd Chantal ondanks het voortschrijdende gewichtsverlies steeds actiever. Zij studeerde hard en haalde op school de beste cijfers. Elke dag sportte zij ruim twee uur: een uur aerobics op de club en nog minstens een uur hardlopen, fietsen of zwemmen in haar eentje. Chantal ging steeds vaker koken. Ze bereidde de heerlijkste maaltijden voor haar ouders en twee zusjes. Zelf at ze nauwelijks iets, meestal nam ze alleen wat groente, fruit of yoghurt. Zij sneed haar eigen eten altijd op een bepaalde manier in kleine stukjes en peuzelde het dan langzaam op. Als er niet precies op tijd gegeten werd, raakt Chantal helemaal in paniek."