Meisje (13) vertelt hoe perfectionisme de aanleiding kan zijn om minder te gaan eten
Inmiddels 13 jaar, maar intussen al heel wat meegemaakt.
Ze omschrijft zichzelf als perfectionistisch. Ze wilde het liefst alles helemaal goed doen en wanneer dat niet lukte raakte ze volledig in paniek. Ook vond ze het verschrikkelijk als andere mensen zeiden dat bepaalde dingen beter moesten. Maar ze deed toch al haar uiterste best? ‘Soms werd ik gepest. Dan dacht ik dat ik nergens meer goed in was.’ Ze had het gevoel dat ze niet aan de hoge eisen van school kon voldoen. ‘Ik werd langzamerhand een beetje depressief.’
Door die depressie begon ze al op haar 9e minder te eten. Al snel merkte ze dat ze aardig wat afviel. ‘Ik merkte dat ik daar goed in was, het gaf me een powerfull gevoel.’ Dit zorgde ervoor dat ze nog gemotiveerder doorging en steeds meer afviel. ‘Ik voelde me vreselijk dik. In de spiegel zag ik een dik vet monster. Ik had het gevoel dat ik gefaald had, dat ik nutteloos was en niets kon.’ Ze werd somber en voelde zich alleen. Er was niemand die haar begreep.
Door het afvallen, wat erg goed ging, dacht ze dat ze toch de moeite waard was. ‘Er was toch iets waar ik heel goed in was.’ Het laatste wat ze wilde was weer aankomen, dik zijn en dik worden. ‘Dat was het enige waar ik toen nog grip op had, het enige wat niemand van me af kon pakken, dacht ik.’
Ze kwam terecht bij hulpverlenende instanties zoals de psycholoog en kinderarts. Daar moest ze verplicht aankomen.
Inmiddels gaat het beter met haar. ‘Ik moet bekennen dat ik er misschien nog wel moeite mee heb, maar het is een groot verschil met het dieptepunt. ’
Over anorexia zegt ze het volgende: ‘Mijn tijd met anorexia was vreselijk. Voor de duizenden mensen die nu aan deze vreselijke ziekte lijden: Stop voor dat het te laat is. Stop, want voor je het weet heb je niets meer in eigen handen, het wordt van je afgepakt… ’
|
