Meisje (17) die uitgebreid verteld hoe het komt dat ze nu anorexia patiënte is
Je zou het misschien niet zeggen, maar ze heeft al een tijd anorexia nervosa.

In haar mail schrijft ze: ’Ik zag deze site en met mijn verhaal wil ik graag andere mensen die in een beginstadium van anorexia zitten behoeden voor deze ziekte. Er zijn zoveel sites die de gevolgen beschrijven, maar ik denk zelf dat persoonlijke verhalen van mensen die het zelf mee hebben gemaakt de meeste doorslag geven. Als ik nu terugdenk aan de beginperiode was dat bij mij ook zo geweest.’

‘Als ik nu terug denk begon bij mij het eetgestoorde gedrag op mijn elfde, ik ging vroeg naar de middelbare school, het vwo op een montessorilyceum. Ik was de enige van mijn dorp die daar heen ging en ik wilde het ook echt zelf!! Kwam in een drukke klas met veel spontane en dominante mensen.‘

‘Op de basisschool was ik altijd een redelijk populair meisje geweest.
De overgang naar de middelbare school kon ik niet echt behappen, er waren zulke andere normen en waarden. Van het populaire meisje werd ik in een klap een soort outsider, iedereen mocht me wel, maar ik viel er gewoon buiten. Eigenlijk mijn leven lang al ben ik een erg gevoelig en hoogbegaafd meisje geweest. Het kwam er alleen vaak niet uit doordat ik onzeker was en daardoor ging onderpresteren, ik ging me steeds dommer voelen. Problemen van anderen trok ik me altijd best wel erg aan en slokte dat op in mezelf als het ware. Ik ben tegelijkertijd ook erg vroeg in de puberteit gekomen, was eigenlijk al toen volgroeid. Vriendinnen uit mijn thuisomgeving werden anders, ook hier viel ik er een beetje buiten. Ik walgde van mijn lichaam, vond mezelf te dik, dom en stom etc. ‘

‘Aan het einde van dat jaar ging ik op kamp met school naar Frankrijk. Ik ben sowieso een ramp met eten in het buitenland, lust bijna niets. Ik had al veel eerder "kennis gemaakt" met het niet eten, maar tot toen had ik nooit de discipline gehad om het vol te houden zodat het echt effect had. Op dat kamp kreeg ik een hersenschudding, werd opgenomen in het ziekenhuis en hield niets qua eten binnen. Deze toevallige samenkomst van gebeurtenissen zorgden voor een soort van doorslag in mij. Ik moest en zou niet meer eten en doorgaan tot een bepaald, in mijn hoofd vastgesteld, magisch gewicht. Diezelfde zomer nog ging ik met mijn ouders vier weken naar Zweden en Noorwegen, lang leve de vrijheid!! Stelde voor mezelf een of ander hongereetadvies op, ik was ongelofelijk sneaky en wist alles voor mezelf te houden. ‘

‘Toen ik terug kwam en ik mezelf woog was ik in een klap zes kilo afgevallen, op dat moment voelde dat heerlijk.. Eindelijk had ik alles onder controle en was ik echt ergens goed in. De twee weken die volgde stonden voor mij in het teken van bessen plukken, een soort baantje. Hier was ik de dag lang en kon dus doen en laten wat ik wilde, leefde die weken enkel op een stukje komkommer. ‘

‘Vlak daarna ging ik weer naar school, 2 vwo. Mijn mentor, die ik nu nog steeds heb, had mij ongeveer acht weken niet meer gezien. Ik weet nog steeds zijn reactie toen hij me weer voor het eerst zag. Om een lang verhaal kort te maken rond oktober kon ik het niet meer echt verborgen houden, ik was extreem afgevallen in korte tijd. Mijn mentor, Paul wilde met mij alleen praten in een vrij plotselinge situatie, ik schrok echt vreselijk. Hij probeerde het allemaal erg voorzichtig en subtiel te brengen, maar de kern van zijn verhaal kwam hard en duidelijk over. Hij sprak zijn vermoedens uit over dat ik anorexia zou hebben alleen alles eraan zou doen om het te ontkennen. Ik was echt woest, dat iemand zich met mijn ding ging bemoeien. Ben toen het lokaal uitgerend en de deur dichtgesmeten. Ach, achteraf heb ik het echt erg gevonden hoe ik toen heb gedaan, uiteindelijk heb ik aan hem misschien nog wel het meeste gehad. Hij stuurde me mailtjes etc waarin hij duidelijk maakte dat hij er altijd voor me was en dat ik altijd met hem mocht praten. Langzaam aan won hij mijn vertrouwen en stelde ik me een beetje open voor hem. Hij was tevens mijn gymleraar en ik was toen op een dermate slechte gezondheidstoestand dat ik niet meer kon, mocht gymen. Een meisje dat ook bij mij op school zat zag af en toe dat ik mijn eten weggooide en dat ik in de pauzes altijd rondjes liep. Later bleek dat zij ook anorexia had en herstellende was. Zij is toen gelijk naar mijn mentor gegaan om te vertellen dat ze zich erg zorgen maakte. Vlak daarna heeft hij ook contact opgenomen met mijn ouders. ‘

‘Al snel kon ik niet meer normaal lopen, kwam in een rolstoel terecht, maar ik moest en zou naar school blijven gaan. Was een enorme perfectionist. Er werd afgesproken dat ik samen met mijn twee beste vriendinnetjes en mijn mentor elke pauze in een apart lokaal zou gaan eten zodat het meer veilig was. Elke week had ik twee gesprekken, eentje samen met Dorine en mijn mentor en eentje apart met hem. Mijn ouders waren volkomen in paniek en ik zag totaal de ernst niet in van mijn situatie. Ik werd naar de kinderarts gesleept en hij dreigde aan een opname met sondevoeding in het ziekenhuis. Ik werd met spoed aangemeld mij het -toen nog- UMC en later werd dat Rintveld. Ik kwam steeds meer in een soort kluizenaarsleventje. ‘

‘In de klas werd vertelt van mijn toestand omdat meerdere leerlingen in paniek naar leraren waren toe gegaan. Mijn droom over een zorgeloos, gelukkig leven viel helemaal in duigen. Ja, ik voelde niets meer. Tegelijkertijd keek iedereen me vreemd aan omdat mijn haren behoorlijk uitvielen, ik niet meer normaal kon zitten door de pijn, geen spierweefsel meer had, blauw zag, niet meer menstrueerde en donsbeharing kreeg. Het geen waar ik al die tijd bang voor was gebeurde, ik bleef stabiel op dat minimum eetpatroon. Ik zocht mijn toevlucht in de laxeermiddelen en viel weer verder af.‘

‘Wonder boven wonder bleef school me vrij makkelijk afgaan en was ik zelfs vrolijker dan daarvoor. Begin december kon ik terecht op het UMC, had daar de eetstoornissendag. Allemaal onderzoeken, ook lichamelijk. Werd gewogen, in ongeveer vijf maanden was ik meer dan twintig kilo afgevallen. Mijn gewicht zat op z’n laagst onder de 40 kilo. Ik werd doorgestuurd naar de hartafdeling omdat eruit bleek dat ik een hartritmestoornis had. Een lange weg volgde, van predeeltijd naar opname, van opname naar Deeltijd en van Deeltijd naar nazorg. Ongeveer vier jaar ben ik intensief in behandeling geweest op Rintveld. ‘

‘Ik was aangekomen tot aan mijn streefgewicht dat twintig kilo hoger lag dan mijn laagste gewicht. Ja, mijn gewicht was gezond, maar voor de rest.. Ik werd naar een andere opname gestuurd om te kijken of de anorexia de enige diagnose was. Ik ging steeds meer achteruit, omdat ik nu geen grip meer had op mijn gewicht zocht ik het in extreme dwang. Na twee keer daarna op een gesloten afdeling te hebben gezeten omdat ik suïcidaal was werd de knoopt doorgehakt. Ik ging weer in opname, dit keer voor de achterliggende oorzaken.‘

‘De dingen die naast de anorexia later erbij zijn gekomen heb ik grotendeels achter me kunnen laten. Maar nog steeds heeft de anorexia de overhand in mijn dagelijks leventje. Mijn leven zit nog steeds vol schijn en bedrog. Ja, ik zit in 6 vwo en heb veel vriendinnen. Ik speel piano, tennis, dwarsfluit, zit in een koor en doe veel dingen. Maar de dingen die echt zijn in mijn leven zijn aanzienlijk klein. Ik speel altijd het vrolijke, lieve meisje die alles aankan in het leven, maar in werkelijkheid… Vriendinnen hebben geen flauw benul wat er in me omgaat en ja, het is mijn eigen schuld. Ik weet mijn gewicht, met veel moeite en door mijn verstand op nul te zetten op peil te houden, omdat ik weet dat mijn leven niets waard is anders.‘

‘Ik wil nog zo veel bereiken, ontwikkelingshulp, naar de universiteit, verre reizen maken, kinderen krijgen etc. Die dingen zorgen ervoor dat ik blijf vechten tegen deze vreselijke ziekte. Ik haat het, veracht het en tegelijkertijd streel ik het en heb ik het lief. Zoals het er nu uitziet blijf ik een chronisch anorexia patiënte. Vaak probeer ik er niet over na te denken of bij stil te zijn, maar de laatste tijd komt die waarheid steeds harder binnen. Hoe mijn leven verder zal gaan, ik weet het niet…‘