Deze eetstoornis wordt ook wel eetbuistoornis genoemd. Iemand die lijdt aan deze eetstoornis ervaart, net als mensen met Boulimia Nervosa, eetbuiën. Vaak gaat dat zover dat er de hele dag door gegeten wordt zonder geplande maaltijden. Ze hebben geen controle over hun eetgedrag en voelen zich gedwongen te eten, hoewel ze niet eens honger hebben. Vaak is dit een gevolg van stress en gevoelens als angst en depressie.
Het compensatiegedrag dat mensen vertonen waneer ze lijden aan Boulimia Nervosa, vertonen mensen met de eetbuistoornis niet. Er is dus geen sprake van een compensatie voor de toename in gewicht als gevolg van het vele eten. Mensen met de eetbuistoornis geven niet over, gebruiken geen laxerende- of diuretische middelen en sporten niet extreem veel.
Mensen die lijden aan deze eetstoornis hebben vaak overgewicht, schamen zich voor hun eigen lichaam en de eetbuien die ze niet in de hand hebben. Vaak hebben ze in het verleden gelijnd, of meegedaan aan gewichtscontrole programma's. Ook komt obesitas (zwaarlijvigheid) in de familie vaak voor.
De mensen die aan de eetbuistoornis lijden zijn vaak angstig en depressief. Stemmingsstoornissen en persoonlijkheid stoornissen komen vaker voor bij deze mensen. Ook gebeurd het vaak dat er sprake is van alcoholmisbruik. De Binge Eating Disorder is nog niet officieel opgenomen in de DSM-IV-TR, maar wordt wel genoemd als mogelijke eetstoornis waar nog meer onderzoek naar gedaan moet worden. Zonder officiële diagostische criteria is het lastig om hier een sluitende diagnose voor te stellen. Er zijn echter wel bepaalde criteria voorgesteld. Deze geven je een idee wat de Binge Eating Disorder inhoudt.
Voorgestelde DSM-IV-TR criteria voor eetbuistoornis
A. Terugkerende episodes van eetbuien.
Een vreetbui wordt als volgt gekarakteriseerd:
(1) het binnen een beperkte tijd (bijvoorbeeld twee uur) eten van een hoeveelheid voedsel die beslist groter is dan wat de meeste mensen in een zelfde periode en onder dezelfde omstandigheden zouden eten.
(2) een gevoel de beheersing over het eten tijdens de episode kwijt te zijn (bijvoorbeeld het gevoel dat men niet kan stoppen met eten of zelf kan bepalen wat of hoeveel men eet).
B. De episodes zijn geassocieerd met minstens drie van het volgende:
(1) Veel sneller eten dan gewoonlijk.
(2) Eten totdat men zich oncomfortabel vol voelt.
(3) Eten van grote hoeveelheden voedsel terwijl men geen fysiek hongergevoel heeft.
(4) In eenzaamheid eten uit schaamte over de grote hoeveelheid voedsel die gegeten wordt.
(5) Walging van zichzelf, depressief of schuldig voelen na het overeten.
C. Merkbaar leed ten aanzien van de vreetbuien is aanwezig.
D. De eetbuien komen gemiddeld ten minste twee dagen per week voor gedurende zes maanden
E. De eetbuien gaan niet gepaard met regelmatig inadequaat compensatoir gedrag (bijvoorbeeld zelfopgewekt braken, het misbruik van laxeermiddelen, vasten of overmatig lichaamsbeweging) en de stoornis komt niet uitsluitend voor tijdens episodes van anorexia nervosa of boulimia nervosa.
Deze stoornis komt vooral voor bij mensen met obesitas en anderhalf keer vaker bij vrouwen dan bij mannen. Naar schatting komt 2% tot 8% van de zwaarlijvige mensen in aanmerking voor deze eetstoornis. Één derde van de mensen met overgewicht, die zich aanmelden voor behandeling, voldoet aan de voorgestelde criteria. Ongeveer 0,7% tot 4% van de gehele bevolking lijdt aan deze eetstoornis.
Het hebben van een stemmingstoornis lijkt een risicofactor te zijn voor het ontstaan van eetbuien bij mensen met overgewicht.
Bron:Klinische psychologie Theorieën en psychopathologie - H. T. van der Molen, S. Perreijn & M. A. van den Hout, Abnormal Psychology - R. J. Comer
|
Binge eating disorder