Vrouw met anorexia, vertelt haar verhaal via de mail en haar website
Hieronder lees je het verhaal van een meisje, inmiddels vrouw, die aan Anorexia Nervosa lijdt. Ze heeft ook haar eigen website. Ze beschrijft haar levensverhaal als volgt:

'Op de basisschool werd ik gepest. In geen enkele klas werd ik geaccepteerd zoals ik was. Thuis drongen mijn ouders me hun geloof op. Ik moest dat geloof op school uitdragen terwijl, ik niet achter de ideeën stond. Het was behoorlijk lastig. Bovendien had ik ADHD, iets wat veel later ontdekt zou worden. Leraren wisten vaak niet wat ze met me aanmoesten. Bovendien presteerde ik onder niveau, terwijl klasgenoten me niet eens voor vol aanzagen. Er kwamen opmerkingen over hoe dun ik was die ik onthield. Ik deed er nog niets mee. Pas in de brugklas ontdekte ik dat ik de lichtste was van de klas. En ik was niet eens de kortste van de klas! Het was een heerlijk gevoel. Ik durfde er niet mee op te scheppen, maar wat zou ik dat toch graag doen...'

'Het gepest ging toch door. In de brugklas openlijk, in de tweede ook nog achter mijn rug om. Ik zakte van vwo naar havo. Op het havo ging het eigenlijk prima. Ik hoefde niets te doen en haalde toch goede cijfers. Ook kreeg ik vrienden. Maar thuis ging het slecht. Ik protesteerde tegen de manier waarop mijn ouders me opvoedden. Ik wilde niet meer mee naar geloofsbijeenkomsten. Dit accepteerden mijn ouders niet. Mijn moeder werd depressief en mijn vader gaf me overal de schuld van. Mijn zusje werd voorgetrokken. '
 
'Het lukte me niet om dronken te worden. Het duurde maanden voordat ik begon met zelf overgeven en laxeermiddelen te gebruiken. Met de laxeermiddelen stopte ik na een tijdje toen ik ontdekte dat het niet hielp om af te vallen. Via school was ik terecht gekomen bij de GGZ, waar ik geholpen werd. Ik durf en kan daar alleen nog steeds niet uitgebreid te vertellen over mijn seksuele ervaringen. Na twee jaar werd officieel de diagnose anorexia gesteld.'

'Inmiddels ben ik onder behandeling bij de GGZ en sta ik onder supervisie van een jeugdpsychiater. Eens in de maand moet ik mijn bloed laten controleren. Mijn vriend steunt me enorm, maar kan me niet helpen. Dat kan ik alleen zelf. En dat is wat ik dus ook ga proberen, hoeveel moeite het me ook gaat kosten. Want ik wil beter worden.'

Dit is een korte update van begin 2008:

'Na tijden van de ene naar de andere hulpverlener, psychiater en psycholoog te zijn gestuurd, kon ik in de zomer van 2007 terecht bij een psychotherapeute. Hier maak ik nu langzaam vorderingen. Ook probeer ik te verwerken dat ik in november 2007 ben aangerand door 'de naakte man' die in bepaalde steden jonge vrouwen en meisjes betast nadat ze terugkomen van het uitgaan. Na aangifte hiervan is er nog geen verdachte bekend, en dat betekent dat de dader nog vrij rondloopt. Een behoorlijk eng idee.'

'Sinds drie weken ben ik beter gaan eten, en dat is positief. Ik heb wel vaker de knop omgezet, alleen om vervolgens weer te gaan lijnen als ik naar mijn idee te dik werd. Nu hoop ik dat, met behulp van een psychotherapeute die zich heeft gespecialiseerd in eetstoornissen, ik zo'n terugval kan voorkomen. Het scheelt ook dat ik een goede baan heb (voor drie dagen in de week), en daarbuiten freelance werkzaamheden kan ondernemen. Dit geeft me rust, vrijheid en ik ben verzekerd van een goed inkomen. Daardoor heb ik ook meer de tijd om aan mijn gezondheid te werken.'