|
Yara (14) beschrijft wat veel mensen voelen: beter worden, of vasthouden aan anorexia?
Ik ben Yara, 14 jaar en ik heb Anorexia. Dit verhaal is om jullie te waarschuwen. En om het bij mezelf ook nog een plek te geven. Anorexia.. Dat klinkt voor mij nu al 2 jaar vertrouwt, beangstigend en veilig tegelijk. Het niet eten en bezig houden met calorieën tellen is een soort verstopplek voor mij geworden. Het is je beste vriendin en ergste vijand. Bij mij begon alles toen ik 12 was. Ik verafschuwde mijn lichaam en thuis ging het heel slecht. Mijn moeder werd in die tijd ook nog is ziek en ik deed alles om mijn ouders tevreden te stellen. Ik dacht hierdoor niet aan mijzelf, en dacht alleen maar wat andere van mij vonden. Doordat ik zo bang was om mensen teleur te stellen besloot ik te lijnen. Oftewel, niet meer te eten. Ik begon ermee door tussendoortjes over te slaan, zocht alles wat ik at op en telde de hele tijd calorieën. Ook kocht ik na een tijdje laxeerpillen en kotste het meeste eten uit dat naar binnen was gegaan. Het resultaat? Ondergewicht.
Na een tijdje zag ik in dat het zo niet langer kon en ging langzaam op eigen benen weer eten. Na een paar maanden woog ik weer normaal en zeiden mensen in mijn omgeving dat ik er goed uitzag. Ik voelde me nog steeds vreselijk, het monster was nog lang niet uit mijn hoofd.
Na ongeveer een jaar ging het weer bergafwaarts. Ik stond op de weegschaal en het getal wat er op stond was VRESELIJK. In mijn ogen dan... Veel te zwaar! Ik moest weer afvallen en dat deed ik. In mijn ogen was dat namelijk het enige wat ik écht goed kon. Na 1 maand stond ik op een dag voor de 4e keer op de weegschaal. Dit keer stond er iets anders. Ik was al veel afgevallen, maar de weegschaal gaf iets aan wat ik nog steeds vreselijk vond. Nu, weer 2 maanden later loop ik bij een diëtiste en een psycholoog. Ik bezoek elke week minstens 1 keer de huisarts. Mijn ongesteldheid blijft nog steeds weg, ik heb het vaak koud en ben vaak doodmoe.. Mijn moeder dreigt al met opname.
Eigenlijk voelt het heel veilig, het is mijn verstopplek. De Anorexia zit in mij en ik moet het koste wat het kost eruit halen! Alleen ik weet niet of ik het wel wil. Als ik iemand heb teleurgesteld, is het alsof mijn wereld instort. Dan is het enige wat ik nog heb de Anorexia; mijn houvast en veilige plek. Ik wil die veilige plek niet kwijt, maar het moet! Het lukt me ook niet om me aan het eetschema te houden wat de diëtiste heeft gemaakt. Het is best veel, maar bevat nog geen 1000 kcal. Alleen ik kan het niet! Ik kan het eten niet in mijn mond krijgen..! Dit is mijn verhaal, en ik zal blijven vechten om de Anorexia weg te krijgen en een andere, écht veilige plek te vinden, zonder lijnen, laxeerpillen, kotsen en afvallen...
Leef je leven, zonder de Anorexia, jij bent jij, de Anorexia is een ziekte!
Ik heb ook 2 mooie nummer die gaan over Anorexia.
Courage - Superchick
I told another lie today,
And I got through this day.
No one saw through my games.
I know the right words to say;
Like "I don't feel well",
"I ate before I came". Then someone tells me how good I look,
and for a moment,
For a moment I am happy.
But when I'm alone,
No one hears me cry. I need you to know,
I'm not through the night.
Some days I'm still fighting
to walk towards the light.
I need you to know,
That we'll be okay.
Together we can make it through another day. I don't know the first time
I felt unbeautiful,
The day I chose not to eat.
What I do know is
how I changed my life forever.
I know I should know better.
There are days when I'm okay,
And for a moment,
For a moment I find hope.
But there are days when I'm not okay,
And I need your help,
So I'm letting go. I need you to know,
I'm not through the night.
Some days I'm still fighting
to walk towards the light.
I need you to know,
That we'll be okay.
Together we can make it through another day. You should know you're not on your own.
These secrets are walls that keep us alone.
I don't know when but what I know now:
Together we'll make it through somehow,
Together we'll make it through somehow. I need you to know,
I'm not through the night.
Some days I'm still fighting
to walk towards the light.
I need you to know,
That we'll be okay.
Together we can make it through another day. She's Falling Apart - Lisa Loeb
They pull up their chairs to the table
She stares at the food on her plate
At the toast and the butter
Her father, her mother, she pushes away And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody's looking
She's falling apart She gets home from school too early
And closes the door to her room
There's nothing inside her
She's weak and she's tired of feeling like this And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody's looking
She's falling apart They call her for dinner, she makes up a reason
She looks at her arms and she rolls down her sleeves
And her mother is starting to see through her lies
And last night her father had tears in his eyes And they rise in the morning
And they sleep in the dark
And even though nobody's looking
She's falling apart And we rise in the morning
And we sleep in the dark
And even though nobody's looking
She's falling apart
|
